Άρθρο Κ. Σπαρτινού στην εφημερίδα «Νέα Σελίδα»

Άρθρο Κ. Σπαρτινού στην εφημερίδα «Νέα Σελίδα»

Άρθρο Κ. Σπαρτινού στην εφημερίδα «Νέα Σελίδα»

Περιφερειακή ανάπτυξη: Το παράδειγμα της Δυτικής Ελλάδας

Πριν από λίγες μέρες ολοκληρώθηκε το Περιφερειακό Αναπτυξιακό Συνέδριο για τη Δυτική Ελλάδα που διοργάνωσε το υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης με την περιφέρεια. Ηταν το 9ο στη σειρά και κύλησε στο ίδιο μοτίβο με τα προηγούμενα: ανοιχτός διάλογος με την κοινωνία και τους φορείς που προσήλθαν να συζητήσουν με τους υπουργούς και να διατυπώσουν τις προτάσεις τους. Η επαμφοτερίζουσα στάση του δημάρχου (την πρώτη μέρα εντός, τη δεύτερη εκτός) δεν φάνηκε να συγκινεί πολλούς.

Σε τι μπορεί να στοχεύει άραγε ένα αναπτυξιακό συνέδριο σε μια από τις φτωχότερες περιφέρειες της Ελλάδας και της Ευρώπης; Σε μια περιοχή όπου το ΑΕΠ υποχώρησε από τα 6 δισ. το 2008 στα 4,1 δισ. το 2014 (μείωση μεγαλύτερη κατά 4 μονάδες από τον εθνικό μέσο όρο); Οπου η ανεργία το β΄ τρίμηνο του 2017 ήταν 5 μονάδες υψηλότερη από τον εθνικό μέσο όρο και ειδικότερα στην Αχαΐα πάνω από 10 μονάδες; Οπου ο κίνδυνος φτώχειας είχε μετρηθεί από τους υψηλότερους στη χώρα;

Είναι αλήθεια ότι η περιοχή έχει αρχίσει να δείχνει σημάδια ανάκαμψης ανάλογα με αυτά που ισχύουν και για το σύνολο της χώρας. Συμβάλλουν στην ανάπτυξή της και τα έργα υποδομής (οδικοί άξονες, τρένο κ.ά.) που ολοκληρώθηκαν και εκείνα που έχουν ξεκινήσει ή δρομολογούνται.

Χρειαζόμαστε όμως κάτι παραπάνω, μακριά από τις παγίδες του πελατειακού κράτους που γνωρίσαμε πολύ καλά στο κοντινό και το απώτερο παρελθόν, μακριά από συρραφές αιτημάτων και πλάνα ασύνδετων δράσεων. Που θα στηρίζεται σε τρεις προϋποθέσεις: στη χρηστή διαχείριση των πόρων, στον ορθολογικό σχεδιασμό και στην αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων κάθε περιοχής.

Ενα αντιπαράδειγμα για τη διαχείριση των πόρων: η Ολυμπία Οδός (από την Κόρινθο μέχρι την Τσακώνα της Μεσσηνίας) είχε προϋπολογισμό περίπου 1 δισ. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις φρόντισαν να αναλωθεί το ποσό χωρίς το έργο να φτάσει ούτε μέχρι την Πάτρα.

Ετερο αντιπαράδειγμα σχετικά με την έλλειψη σχεδιασμού: 500 μέτρα χωρίζουν το Μυκηναϊκό Νεκροταφείο και την Ακρόπολη της Βούντενης (στους λόφους μεταξύ Ρίου και Πάτρας - σε ένα εξαιρετικό φυσικό περιβάλλον με θέα τον Πατραϊκό) από τον ΧΥΤΑ της Ξερόλακας, προ καιρού κορεσμένο, που οι δημοτικές Αρχές ισχυρίζονταν προεκλογικά ότι θα τον κλείσουν, αλλά με διάφορους τρόπους τον επεκτείνουν, πετώντας το μπαλάκι του κλεισίματος στην επόμενη δημοτική Αρχή.

Ας εστιάσουμε στα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Δυτικής Ελλάδας. Ο αγροτοδιατροφικός τομέας και τα πολύ ποιοτικά προϊόντα της περιοχής, πολλά από τα οποία έχουν έντονο εξαγωγικό προσανατολισμό. Ο πρωτογενής τομέας απασχολεί σήμερα πάνω από το 20% του εργατικού δυναμικού της περιφέρειας, συμβάλλοντας όμως κάτω από το 10% στην ακαθάριστη προστιθέμενη αξία. Παρ’ όλα αυτά, τα αγροτικά προϊόντα αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία των εξαγωγών της περιφέρειας. Η καινοτομία, η τυποποίηση, η ποιότητα είναι απαραίτητες προϋποθέσεις διείσδυσης τόσο στην εγχώρια όσο και στη διεθνή αγορά.

Η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας και ιδιαίτερα η Αχαΐα έχει μεγάλη παράδοση στη μεταποίηση και τη βιομηχανική παραγωγή. Η αποβιομηχάνισή της, που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1990 και έφερε τα πρώτα κύματα ανέργων, έχει αφήσει πίσω της μια τεχνογνωσία και μια παραγωγική κουλτούρα που δεν πρέπει να εξανεμιστούν. Η έλευση του τρένου και η αναβάθμιση του εμπορικού λιμανιού με τη μεταφορά του στο νέο λιμάνι θα ενισχύσουν ουσιαστικά τη μεταποίηση σε ένα ενιαίο πλαίσιο συνδυασμένων μεταφορών.

Μεγάλες δυνατότητες ανάπτυξης έχει και ο τουρισμός. Απαιτείται η δικτύωση του τουριστικού δυναμικού της περιφέρειας, που συγκροτείται από αρχαιολογικούς χώρους παγκόσμιας εμβέλειας (Ολυμπία), από ιδιαίτερου κάλλους παραλιακές και ορεινές περιοχές, από θαλάσσιο τουρισμό (μαρίνες και κρουαζιέρα), από σημεία προσέλκυσης θρησκευτικού τουρισμού. Πάντοτε αναπτύσσοντας συνέργειες με άλλες περιφέρειες.

Ισως το σημαντικότερο πλεονέκτημα της περιοχής μας είναι το υψηλής κατάρτισης ανθρώπινο δυναμικό της. Με τα εκπαιδευτικά και ερευνητικά ιδρύματα, αποτελεί πολύ σημαντική προϋπόθεση για την ανάπτυξη όλων των παραπάνω. Εισάγοντας την οικονομία της γνώσης και την καινοτομία στην πρωτογενή, δευτερογενή και τριτογενή παραγωγή. Αναπτύσσοντας τη βασική και εφαρμοσμένη έρευνα. Δίνοντας νέα δυναμική στο αναπτυξιακό μοντέλο, συμβάλλοντας στην ανάσχεση του brain drain.

Close